Το ψάρεμα στους παραλίμνιους οικισμούς των λιμνών είναι μία παραδοσιακή δραστηριότητα. Στον Άγιο Παντελεήμονα και στις Πέτρες υπήρχαν πολλές οικογένειες ψαράδων που ζούσαν αποκλειστικά από την αλιεία. Οι ψαράδες πουλούσαν ή αντάλλασαν με άλλα προϊόντα την ψαριά τους στο χωριό και στα διπλανά χωριά ή στα παζάρια του Αμυνταίου και της Φλώρινας. Η τέχνη του ψαρέματος περνούσε από γενιά σε γενιά, μέχρι που τα αλιεύματα άρχισαν να μειώνονται και η αλιεία δεν έφτανε πια για να ικανοποιήσει τις αυξανόμενες ανάγκες που δημιουργούσε η σύγχρονη εποχή.

Σήμερα έχουν μείνει λίγοι ψαράδες, οι περισσότεροι μεγάλης ηλικίας, ενώ οι νεαρότεροι που ασχολούνται με το ψάρεμα το έχουν ως συμπληρωματικό επάγγελμα.

Οι χαρακτηριστικές βάρκες των ψαράδων στις λίμνες της περιοχής είναι οι «πλάβες», που δεν έχουν καρίνα και το γεγονός αυτό τους επιτρέπει να κινούνται άνετα σε πολύ ρηχά σημεία των λιμνών (αρκούν 10 με 15 εκατοστά βάθους). Η λαϊκή σοφία έχει επιλέξει εδώ και αιώνες το καταλληλότερο σχήμα βάρκας για τις λίμνες και οι ψαράδες συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να χρησιμοποιούν αποκλειστικά πλάβες.

Οι ψαράδες των λιμνών χρησιμοποιούν μία ποικιλία αλιευτικών εργαλείων. Ο συνηθέστερος τρόπος ψαρέματος στις λίμνες Βεγορίτιδας και Πετρών είναι με απλά δίχτυα που διαθέτουν τετραγωνικές οπές (μάτια), ενώ συνηθισμένοι τρόποι είναι τα παραγάδια και τα νταούλια. Οι ερασιτέχνες ψαράδες χρησιμοποιούν καλάμια με αγκίστρια. Ένας σημαντικός τρόπος για το ψάρεμα των γριβαδιών είναι μία ευρεσιτεχνία των ψαράδων του Αγίου Παντελεήμονα. Πρόκειται για παραγάδια που δεν έχουν αγκίστρια αλλά ένα κυρτωμένο σκληρό σύρμα (ζγκλόζια), που δένεται στο κέντρο, ενώ στις δύο άκρες του δολώνεται με καλαμπόκι. Το γριβάδι καταπίνει τα δύο καλαμπόκια και αγκυλώνεται με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ξεφύγει. Τα ζγκλόζια μπορούν να αξιοποιηθούν από τις όχθες της λίμνης από ερασιτέχνες ψαράδες ή με τις πλάβες σε μεγάλες σειρές που μπορούν να έχουν εκατοντάδες ζγκλόζια.